Europees fonds voor regionale ontwikkeling Samenwerkingsverband Noord-Nederland
  • groot aanbod in verschillende maten en wijdtes
  • gratis verzending
  • voor 16:00 uur besteld dezelfde dag nog verzonden
  • winkel is 7 dagen per week geopend
 

De meest zware marathon

D-Day voor de marathon

Daar is hij dan weer. Het marathon-weekend…
Zoals alle andere keren dat ik een marathon gelopen heb, kijk ik er ook deze keer weer naar uit. De voorbereiding gehad, de spulletjes gepakt… ik ben er klaar voor!

De voorbereiding ging best goed. Al had ik in de voorbereiding voor Dusseldorf (April jl.) iets meer getraind dan mijn schema en nu iets minder, maar toch zat ik best vol goede moed. Het enige wat mij een beetje zorgen baarde, waren de hoge temperaturen voor dat weekend. De dag ervoor 28 graden en de dag zelf al een graad of 20 bij de start om tien uur s’ ochtends. Een uurtje voor de start nog een bakkie gedronken met mijn vaste aanhang (Bianca/schoonvaders en mijn dochter), Alisa en Peter, Arie en Chantal en Thijs. Alisa, Arie en Thijs gingen ook de marathon lopen.

De start

Om tien uur klonk het startschot. Mijn planning was om met de haas van drie uur te gaan lopen. Maar gelijk vanaf het begin moest ik er al te veel voor werken. Normaal wanneer ik een marathon loop, moet ik de eerste 10-15 km mezelf in bedwang houden om niet te snel te gaan. Dit was nu totaal niet zo, want ik moest nu al veel te snel “een tandje” erbij doen. Op dat moment sloeg de twijfel al toe en heb ik echt geen moment het ritme kunnen pakken. Zo lekker als het in Dusseldorf ging (eindtijd 2 uur 56), zo moeilijk ging het nu.
Bij 18-19 km moest ik al de handdoek in de ring werpen. En vanaf 22 km werd het een lijdensweg… Mijn tempo zakte van 14 naar 13, naar 12 en 11 km per uur. En dan is een marathon echt een vreselijk eind lopen.

Mental breakdown

Bij 31 km stond mijn support aan de kant. Ik zag mijn dochter staan met haar eigengemaakte aanmoedigingsbord, mijn schoonvader met een gelletje en wat drinken en mijn vriendin met gebalde vuisten al roepend “kom op!” Op dat moment knakte ik mentaal in 2 en stond ik huilend langs de kant met de handen op de knieën… de teleurstelling was enorm…. ik werd getroost en een beetje opgepept door Bianca en besloot, nadat me een lift achterop de fiets werd aangeboden, toch door te lopen.

Ik heb bij elke verzorgingspost gewandeld en nog een paar keer tussendoor, omdat ik simpelweg niet meer kon hardlopen. Mentaal zat ik er helemaal doorheen en dan lukt echt niks meer. Vanaf 32 km heb ik geen 2 km aan 1 stuk kun hardlopen zonder te wandelen. Na 3 uur en 24 minuten was ik voor de finish. Ongeveer 25 minuten langzamer dan de bedoeling… of het nu lag aan de iets mindere voorbereiding en/of de warmte of een combi, ik weet het niet maar dit was wel mijn minste marathon ooit. Achteraf ben ik blij dat ik hem uitgelopen heb. Het gevoel van de finish bij een marathon is altijd super lekker! Of je hem nu slecht of goed loopt, je bent altijd blij dat je er bent.

Mooie vooruitblik

Nu is het tijd om een beetje te herstellen en weer met frisse moed beginnen met trainen. Een aantal leuke wedstrijden in het vooruitzicht helpen mij ook om me te herpakken en weer lekker te gaan hardlopen. Waaronder de Berenloop op Terschelling, de 7 heuvelenloop in Nijmegen en 43 km trail in Ommen.

 

Sportieve groet,
Erik