Europees fonds voor regionale ontwikkeling Samenwerkingsverband Noord-Nederland
  • groot aanbod in verschillende maten en wijdtes
  • gratis verzending
  • voor 16:00 uur besteld dezelfde dag nog verzonden
  • winkel is 7 dagen per week geopend
 

Een nieuwe sportieve uitdaging

Een nieuwe sportieve uitdaging

In het voorjaar ben ik opzoek gegaan naar een sportieve uitdaging. Ik was van mening dat ik dit nodig had. De laatste die ik had was in 2016.
Een uitdaging moet voor mij een trigger zijn, in naam of in iets ludieks. In 2016 was de uitdaging hardlopen over de afsluitdijk. Het ging mij toen niet om de afstand, maar meer de unieke kans om over de grens van de Waddenzee en de IJsselmeer te rennen. Deze ging helaas niet door vanwege de slechte weersomstandigheden die er op komst waren.

De diepe hel Holterbergloop

Toen ik in het voorjaar nadacht over een nieuwe uitdaging, kwam op datzelfde moment een Facebookpost van een hardloopevenement voorbij. De diepe hel Holterbergloop, een halve marathon! Mwah dacht ik, mooie uitdaging. Het is nu half juni en deze staat 28 oktober gepland. Tijd zat om in voorbereiding te gaan. Het hardloopschema dat ik volgde was puur op gevoel. Iedere week moest er een duurloop, tempotraining en of kort intervaltraining in zitten. Maar ook krachttraining had ik opgenomen in mijn voorbereiding. De duurloop werd ieder week met tien procent uitgebreid. De tempo en intervaltrainingen heb ik iedere week van de Sperwers, een atletiekvereniging, gevolgd. Daarnaast de crossfit trainingen en krachttraining van Natuurlijk Fit.

En toen was het eindelijk zo ver, 28 oktober de diepe hel Holterbergloop 21,1 km. Ik had geen flauw idee van wat ik ervan moest verwachten. Niet van het evenement noch van mezelf. Weet alleen dat ik plots erg zenuwachtig kan zijn en dat ik te hard van start kan gaan. De route die was uitgezet is heuvelachtig met een top waar het stijgingspercentage 10 % is. Tja en die ga je ook weer naar beneden, was mijn nuchtere gedachte. Verder was het 10,55 km heen en weer terug. Met andere woorden ik liet het op me af komen.

Net buiten Nijverdal, start plaats van deze 31e editie, liep het meteen wat omhoog. Wat een prachtig uitzicht gaf. Een lang lint van gekleurde hardlopers liep voor mij. Later bleek dat het alleen maar mooier werd. Een prachtig herfstlandschap op de Holterberg dat werd afgewisseld met gekleurde hardloopshirts. Het was genieten en dat sprak ik ook uit. Het kwam alleen wat raar over, het leek erop dat iedereen erg serieus met zijn/ haar loop bezig was en dat we nog zeker 18 km moesten. Maar ik had me voorgenomen dat ik uitsluitend ontspannen wilde lopen en genieten van die 21,1 km. Zo ook op het moment dat de eerste lopers weer terugkwamen. Toen heb ik samen met een andere hardloopster geapplaudisseerd en heb ik mijn warming up maatje die ik daar spontaan heb ontmoet toegezwaaid en aangemoedigd op zijn terugweg.

De uitrusting

Mijn uitrusting was ook goed. Ik had voldoende kleding aan tijdens de run en voor mij de juiste hardloopschoenen, Brooks Levitate. Een fijne neutrale hardloopschoen die ook tijdens zo’n lange afstand lopen als pantoffels. Prima demping en licht aan de voet. Op advies van mijn collega Miranda heb ik Herzog compressie tube’s aangehad. Vanwege mijn charmante kuiten die getekend zijn door spatadderen. De Falke UR-achilles sok heb ik ook daarbij aangehad, omdat ik 5 keer per week hardloop en mijn achillespezen dat niet altijd fijn vinden. Beide stimuleren de doorbloeding, dat verlichting geeft en blessure doet voorkomen.

De finish

Het keerpunt vond ik op een gegeven moment wel een dingetje. Er was al ruim op tijd pionnen uitgezet. Waarvan ik dacht: na de bocht kunnen we keren, maar nee daar kwam een tweede bocht en volgens mij ook nog een derde. Het waren van die lange flauwe bochten. Het woordje flauw heeft hier ook een tweede betekenis. Maar de terugweg ging snel. De top van de Holterberg was op de terugweg wel omhoog gebracht. Moest op eens 200 meter wandelen. De heen weg had ik daar geen last van en voelde me op de terugweg net zo fit als op de heen weg. Gek dat ik op de terugweg moest wandelen.

 

In de laatste kilometers sloot een hardloopster bij mij aan, die ik eerder had ingehaald. Voor mijn gevoel lag ze minuten achter mij, maar dat bleek voor haar mee te vallen. Ik vroeg haar naar haar hardloopmaatje, maar hij kon het tempo niet meer volgen. En zij wilde bij mij in de buurt blijven lopen, omdat ik rust uitstraalde. Heb gegrinnikt in mezelf, een mooi compliment. Maar rust in de laatste kilometers dat weet ik dan ook weer niet. Wel kreeg ik een collegiaal gevoel om samen met haar over de finish te gaan. Maar het lopen leek zo vanzelf te gaan, dat ik opnieuw makkelijk bij haar vandaan liep. Nu met de finish inzicht. Ze zei: ga maar en ik verontschuldigde mij dat ik ook niet anders kon. Ik finishte in 2.04.46. Yeah!!! Het was mijn eerste.